Η ΔΥΝΑΜΗ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΥΨΩΣΕΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ

«Αυτή είναι η απόφαση της διοίκησης.»

Η φράση μοιάζει να τελειώνει τη συζήτηση. Ο τίτλος, η θέση, η εξουσία δημιουργούν την εντύπωση ότι η μία πλευρά αποφασίζει και η άλλη απλώς προσαρμόζεται.

Στην πράξη, όμως, η εικόνα είναι συχνά πιο σύνθετη.

Μια έμπειρη εργαζόμενη ζητά από το HR μεγαλύτερη ευελιξία στο ωράριό της. Η πρώτη απάντηση είναι αρνητική: «Δεν μπορούμε να κάνουμε εξαιρέσεις».

Η ίδια γνωρίζει, όμως, ότι συντονίζει ένα κρίσιμο έργο, ότι η αντικατάσταση της απαιτεί χρόνο και ότι η εταιρεία δυσκολεύεται να βρει ανθρώπους με την εμπειρία της. Παράλληλα, γνωρίζει ότι, ‘αν φθάσει ο κόμπος στο χτένι’ έχει μια επαγγελματική εναλλακτική.

Αυτό αλλάζει τη θέση της στη συζήτηση. Δεν της εξασφαλίζει αυτομάτως το «ναι».Της επιτρέπει, όμως, να προτείνει με ηρεμία μια δοκιμαστική ρύθμιση, συγκεκριμένη διαθεσιμότητα και αξιολόγηση του αποτελέσματος έπειτα από δύο μήνες.

Το HR, από την πλευρά του, χρειάζεται συνέπεια στους κανόνες και μια λύση που μπορεί να υποστηρίξει απέναντι στους υπόλοιπους εργαζομένους.

Η δύναμη βρίσκεται μέσα σε αυτές τις αλληλεξαρτήσεις.

Η χρήσιμη ερώτηση είναι: «ΠΟΙΟΣ χρειάζεται ΤΙ από ΠΟΙΟΝ, ΠΟΣΟ και μέχρι ΠΟΤΕ;»

Όσο καλύτερα γνωρίζεις την απάντηση, τόσο λιγότερο εξαρτάσαι από εντυπωσιακές δηλώσεις. Αναγνωρίζεις πού έχεις περιθώριο, πού χρειάζεσαι συνεργασία και τι μπορείς πραγματικά να κάνεις αν δεν υπάρξει συμφωνία.

Χρειάζεται, βέβαια, ρεαλισμός και ειλικρίνεια: μια εναλλακτική που υπάρχει μόνο στη φαντασία σου δύσκολα σε στηρίξει όταν έρθει η πίεση.

Και η αξία σου δεν χρειάζεται να παρουσιαστεί ως απειλή για να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Η πιο πειστική ένδειξη δύναμης είναι συχνά η ηρεμία της πλευράς που γνωρίζει τις επιλογές της.   Και γι’ αυτό δεν βιάζεται να πει το ‘Ναι’ ή το ‘Όχι’.